Sztuka to odrębny świat, który ciągle rozszerza swoją nierzeczywistość. Sztuka to kumulacja różnych aberracji serca i umysłu, w jakie wpędziła ludzi brutalność świata i nadmiar świadomości. Sztuka to metarzeczywistość, będąca projekcją ludzkiej nadwrażliwości, irytacji, bezradności i zarozumiałości. Sztuka to krytyka zbyt pewnej siebie codzienności. Sztuka to naruszanie sztucznych oczywistości. Sztuka to najbardziej skomplikowana i zaskakująca percepcja świata.

Świat składający się ze sztuki tworzą artyści. Jest on kumulacją małych, indywidualnych światów budowanych przez każdego artystę osobno i odniesionych do zmagań ze światem, na jakie skazuje go jego wrażliwość. Indywidualne działania artystyczne – ale tylko te, które kultura postrzega jako społecznie wartościowe – są wprowadzane w obieg publiczny. Z punktu widzenia kultury najważniejszym zadaniem sztuki jest jej krytyczny wpływ na odbiorców. Sztuka pełni tu funkcję katalizatora reakcji, prowokatora małych rewolucji, inspiratora niezależności, nauczyciela nowego piękna. Odbiorcy – którzy z jakichś powodów nie uprawiają działalności artystycznej – stają się twórcami dzięki sztuce innych. Mogą cudze reakcje czy refleksje anektować jako własne. Dzieje się to na zasadzie aprobaty lub kontrdialogu. Dzięki wszechobecności sztuki każdy człowiek funkcjonuje mniej lub bardziej aktywnie jako artysta. I w tym kierunku ewoluuje kultura. I sens tej ewolucji ma głębokie znaczenie społeczne. Odbiorcami sztuki są również sami artyści. To bardzo szczególni konsumenci. Najczęściej mają radykalne podejście do cudzej twórczości. Niektórych artystów akceptują bezgranicznie, popadając przy tym w egzaltację. Z kolei sztuce innych całkowicie odmawiają sensu. W takim podejściu wyraźnie zaznacza się proces anektowania cudzej sztuki. Akceptowane jest jedynie to, co jest rozszerzeniem lub potwierdzeniem naszego myślenia poprzez sztukę. To podejście znajduje czasami wyraz we wprowadzaniu obcej twórczości do własnej.

Najważniejszym przesłaniem Sztuki w sztuce jest udowodnienie ciągłości sztuki i zbudowanie mentalnego pomostu ponad Fontanną Duchampa. Nieprzypadkowo zorganizowaliśmy tę wystawę w setną rocznicę powstania dzieła francuskiego artysty. I nieprzypadkowo zwieńczeniem wystawy jest praca Leszka Lewandowskiego, który z szacunku dla Duchampa postanowił spełnić sens tytułu i wystawił pisuar jako czynną fontannę w przestrzeni publicznej.